Marja Hazeleger groeide op in een groot gezin waarin iedereen meehielp. Al jong zorgde ze voor anderen. “Vanaf mijn vijftiende werkte ik al. Eerst thuis en later in de huishouding bij gezinnen.” Na haar trouwen en de komst van haar kinderen lag haar focus vooral thuis. Af en toe werkte ze buitenshuis. “Dat was een goede tijd, maar ergens bleef het gevoel dat ik meer wilde doen.”
Dat gevoel kreeg meer richting toen haar vader ziek werd. In de laatste weken van zijn leven verzorgde zij hem intensief. “Dat was intensief en ingrijpend, maar tegelijkertijd heel waardevol. Ik zou die keuze zonder twijfel opnieuw maken. Mensen zeiden toen al: dit past bij jou.” Toch zette ze de stap naar de zorg nog niet. “Mijn dochter zat in een opleiding en had nog geen plek. Toen dacht ik: deze kans is voor haar. En thuis was het ook druk. Het moment was er gewoon nog niet.”
Dat veranderde in 2024. “Ik dacht: nu ga ik het doen.” Zonder diploma begon ze bij Elim in de linnenkamer. “Ik bracht de was rond en kwam veel bij bewoners. Mensen vroegen soms of ik even kon helpen. Dat mocht niet, maar ik merkte: hier ligt mijn hart.” Collega’s zagen dat ook. “Ze zeiden: Marja, dit past bij jou. Voorafgaand aan het jaargesprek had ik al nagedacht over hoe ik werken en leren zou kunnen combineren. Tijdens het gesprek werd mij gevraagd hoe ik aankijk tegen doorgroeien in de zorg en of dat iets voor mij zou zijn. Die vraag gaf mij uiteindelijk het beslissende zetje om die stap ook echt te overwegen.”
De overstap vond ze spannend. “Ik twijfelde echt. Iedereen had er vertrouwen in, maar ik moest het zelf nog voelen. Ik dacht vaak: kan ik dit wel?”
Toch besloot ze het te proberen. “Ik wilde het in ieder geval niet laten liggen.” Inmiddels werkt en leert ze in de zorg. “Ik merk dat ik steeds zekerder word. Dat had ik vooraf niet verwacht.”
Thuis is er veel steun. “Mijn man helpt echt. Hij past zijn werk aan als dat nodig is. Daardoor kan ik mijn rooster en school combineren. Zonder hem zou dit lastig zijn.” Ook haar jongste zoon speelt daarin een rol. “We zitten allebei op school. Hij helpt mij soms met leren. Dan zegt hij: kom mam, ik leg het wel even uit. Dat is heel bijzonder.”
De combinatie van werk, school en gezin was wennen. “In het begin was het zoeken. Je moet weer leren plannen. Maar als je eenmaal een ritme hebt, gaat het goed.” Op school zit ze met volwassenen die bewust voor deze stap kiezen. “Dat merk je. Iedereen wil ervoor gaan. Je helpt elkaar en je kunt jezelf zijn.” Ook op de werkvloer voelt ze zich gesteund. “Je staat er niet alleen voor. Collega’s nemen de tijd en je mag vragen stellen.”
In haar werk ziet ze wat aandacht kan doen. “Door iemand de tijd en ruimte te geven, met oprechte aandacht en respect en door een luisterend oor te bieden, zie je vaak dat er weer rust en overzicht ontstaat. Dat maakt het voor mij waardevol.” Marja maakt ook een overlijden van dichtbij mee. “Op dat moment was er weinig familie aanwezig. Als de situatie het toeliet, ging ik naar haar toe, hield haar hand vast en bleef ik rustig bij haar zitten. In de zorg betekent dit dat je er bent in de laatste levensfase, vanuit naastenliefde, professionaliteit en oprechte aanwezigheid.”
Na afloop was er aandacht voor elkaar. “We hebben met collega’s samengezeten en koffiegedronken. Iedereen kon iets zeggen. Dat helpt.” Zij kiest er zelf voor om ook bij de laatste zorg aanwezig te zijn, omdat dit haar helpt bij de verwerking van wat er gebeurde. “Mijn collega’s zeiden: ‘kom erbij, je hoeft niets te doen. Alleen kijken en ervaren.’ Dat gaf mij vertrouwen.”
Voor Marja is de keuze duidelijk: “Als je merkt dat dit goed aansluit bij jouw interesses en ambities, is het verstandig om die stap niet onnodig uit te stellen, maar wel op het juiste moment een weloverwogen beslissing te nemen. Het kost natuurlijk energie, maar als je iets vanuit je hart en met liefde doet, krijg je daar ook veel energie en voldoening voor terug. Mijn eigen ervaring is dat ik achteraf zeer tevreden ben met de keuze die ik op het juiste moment heb gemaakt.”
Kom kennis maken en bekijk deze pagina: